11
jan

KEUKENS & MEER IS LEERBEDRIJF GEWORDEN!

SBB (samenwerkingsorganisatie beroepsonderwijs bedrijfsleven) heeft geoordeeld dat wij de jeugd wat kunnen bijbrengen. Maar ik vraag me tegelijk af wát we studenten eigenlijk kunnen meegeven. Want het gezegde ‘hoe ouder hoe wijzer’ heeft in de stroom van de digitale revolutie plaats gemaakt voor ‘hoe ouder hoe onwetender’. 

De nieuwe wereld nadert met rasse schreden. Het bedienen van je keukenapparatuur met Wifi is nog maar net een feit of de kunstmatige intelligentie klopt aan de keukendeur.  Met het Nederlandse Atag als koploper! Wie had dat gedacht van de 70 jaar oude fabriek van kwaliteitsapparatuur uit Duiven.

Ergens in 2019 is het voornemen om spraakgestuurde keukenapparatuur in het assortiment te hebben waarbij de bediening direct in contact staat met een on-line receptenboek. De apparaten stellen vragen over de gekregen commando’s. Zo word je gaandeweg door het kook- en bakproces begeleid. Natuurlijk houdt Atag je boodschappenlijst bij, vult deze zo nodig aan en bestelt on-line de ontbrekende boodschappen. De toekomst komt heel dichtbij!

 

Soms mogen we best wat chauvinistischer zijn…

 

Niet verwonderlijk dus dat de leerlingen die tot nu toe op ons zijn losgelaten zich in een hele andere belevingswereld bevinden. De student-ontwerpers komen hier met grote vragende ogen binnen als ze zien dat onze beeldschermen voornamelijk dienen als ondergrond om die handige gele memo-stickers op te plakken. Geen autocad, geen SketchUp en al helemaal geen keuken-tekenprogramma. Het digitale tijdperk raast aan Keukens en Meer voorbij.

Uiteraard zijn wij niet blind voor de gemakken van de voortschrijdende digitalisatie. Keukenapparaten die communiceren met elkaar en de gebruiker worden door ons geleverd en geïnstalleerd vanaf het moment dat deze op de markt zijn verschenen. Maar anders is het als het gaat om een creatief ontwerpproces.

Gebruik maken van standaard tekenprogramma’s betekent invulling geven aan een ruimte met de in dat programma voorhanden zijnde elementen. Een groot, leeg vel papier werkt bevrijdend. Gewoon een potlood en gummetje en dan maar zien welke lijnen er ontstaan.

Zo heb ik het geleerd, nog voordat er computers bestonden. Ik begrijp best dat onze generatie er van wordt beticht dat we niet kunnen omschakelen. Maar als ik een potlood in een studentenhand duw en de opdracht meegeef dat de computer uit moet blijven, dan blijkt die omschakeling net zo verwarrend.

 

Een robot maakt. Een meubelmaker kan in het ‘maakproces’ tot andere, betere inzichten komen.

 

Digitaal tekenen is handig als je de uitkomst daarvan direct in een CNC machine (robot zaag- en freesmachine) kan invoeren. Maar wij maken maatwerk. Met de hand. Dus wij tekenen met de hand.

Achterhaald? Nutteloos om te leren? Net zo nutteloos als leren breien. Uiteindelijk is er voor alles wel een machine.
Maar als Oma een handgebreide sjaal heeft gemaakt, om het kleinkind warm te houden als die door weer en wind naar school fietst, is die dan hetzelfde als een sjaal van 5,- uit een outlet-store, die je weggooit zodra die vies is?
Wij maken ‘sjaals op maat’. Sjaals met kwaliteit. Om mensen warm te houden. En ieder mens is anders dus geen sjaal is hetzelfde. Daar denk je samen over na. Dan krijg je wat moois.

Misschien is dát dan wat we de studenten kunnen meegeven?